Μαρτυρία Σοκ «όταν ο κύριος Μπάφμαν επισκέφθηκε τις Τελεταί Μπούκουρας»

 

Παλαιός αγαπητός φίλος ο κύριος Μπάφμαν (εφεξής «Μπάφμαν»). Έχομε φιλοσοφήσει αρκούντως εις το Γραφείον μας τη Δραπετσώνα, πίνοντας παρθένο -ενίοτε- αψέντι και τρώγοντας μπατόν σαλέ με παστή σαρδέλα. Ο αγαπητός δε μας είχε τιμήσει όμως με την παρουσία του στο Ιδιωτικόν μας Νεκροταφείον στα Νέα Λιόσα. Μέχρι πρόσφατα.
Ακολουθεί μια ημισύντομη εξιστόρηση των γεγονότων.

*tip.1*

Ήβρεχε δυνατά στον νυχτερινό ουρανό της πόλης καθώς ο Μπάφμαν κι εγώ συνεχίζαμε τους ποτομεζέδες στο Γραφείον. Η κουβέντα το ήφερε και αναφέρθηκα στο παλαιό μου πάραπονο.

-Βρε Μπάφμαν τι θα γίνει; Πότε θα σε ξεναγήσω στο Νεκροταφείο μας;
-Και δε πάμε τώρα;

…και μέσα σε λίγα λεπτά βρισκόμασθαν ήδη καθοδόν προς τα Λιόσα συνοδευόμενοι από την πυκνή βροχή.

Σκεφτόμουν στον δρόμο αν ο Μπάφμαν είχε μπει ποτέ σε νεκροφόρα, μα δεν τον ρώτησα.

Σε λίγη ώρα βρισκόμασθαν ήδη εντός της κεντρικής αίθουσας υποδοχής του Νεκροταφείου. Από το βλέμμα του Μπάφμαν μπορούσα να καταλάβω πως μέσα του κυλούσαν καλά τα πράματα και όλα πόπα. Τον ξενάγησα στον ευρύτερο χώρο της αίθουσας, δείχνοντάς του τους σπάνιους πίνακες που την κοσμούν. Μεθ’ελαφράς και χαλαρής κουβέντας καταλήξαμε στο γραφείο που βρισκόταν στο βάθος της αίθουσας.

-Αψέντι δεν μας βρίσκεται εδώ αγαπητέ. Μόνο καφές ελληνικός και παξιμαδάκι.
-Φέρε ό,τι έχεις θα χρειασθούν για munchies.

Δεν κατάλαβα τι εννοούσε μα πάλι δε τον ρώτησα. Σε μια στιγμή σιωπής του την αμολάω.

-Θες να σου δείξω το «εργαστήριο» και τους νεκροθαλάμους;

Γελά ημιβαρέως ο αγαπητός εκδηλώνοντας επιτέλους μιαν αμηχανίαν.

-Τι; Δε θες;
-Δε ξέρω ρε φίλε! Χε χε χε! Να το δω κι αυτό!
-Ε καλά τώρα δε μασάς εσύ.
-Είχα δει μια γειτόνισσα παλιά να την κουβαλάνε. Λέγαν στη γειτονιά οτι πέθανε από τα πολλά τατουάζ.
-Δεν έχω πολύ κόσμο στους νεκροθαλάμους πάντως. Ένας πρέπει να είναι. Ή μάλλον μια.
-Χε χε χε! Πάμε!

 

morgue

 

Η ατμόσφαιρα στο δωμάτιο («εργαστήριον») ήταν ψυχρή. Οι λάμπες φθορισμού τρεμόπαιξαν στο πάτημα του διακόπτη. Στο μόνιμο άναμά τους ο Μπάφμαν έμεινε ολίγον τι ενεός.

-Είσαι καλά;
-Ναι ρε απλώς πάγωσα λίγο! Χε χε χε!
-Ε λογικό. Αυτό που λες είναι το τραπέζι εργασίας. Μόνος μου το έχτισα, με τα χεράκια μου.
-Και το πλακάκι;
-Και το πλακάκι. Μόνο ο υδραυλικός έβαλε ένα χεράκι για να το συνδέσομε στο σηφώνι για τα ζουμιά.
-Α ωραία…
-Έλα να σου δείξω κι αυτό.

 

Τον συνόδευσα στο βάθος του μεγάλου δωματίου, στον τοίχο με τους συρταρωτούς νεκροθαλάμους-ψυγεία.

-Δηλαδή ρε Άλκη, πόσοι είναι;
-Δώδεκα.
-Δε γεμίζεις με τίποτα.
-Μη το λες, στα πολύνεκρα γίνεται χαμός. Ευτυχώς έχω και εφεδρικά ψυγεία στην αποθήκη.
-Και σήμερα; Δεν έχεις κόσμο ε; Χε χε χε!
-Κάτσε να δω.

Έριξα μια γρήγορη ματιά να δω σε ποιό νεκροθάλαμο υπάρχει καρτέλα.

-Εδώ. Μια πελάτισσα μόνο.
-Από τι πήγε;
-Δεν ξέρω, δεν έχω διαβάσει ακόμα τον φάκελο. Δεν παρέλαβα εγώ.
-Καλά δε πειράζει.
-Όχι βρε παιδάκι μου, κάτσε να δω.

Κάνω να απασφαλίσω τον νεκροθάλαμο και ταραγμένος ο φίλτατος λέγει

-Ε! Τον φάκελο δε θα διαβάσεις;
-Μα αφού βρισκόμαστε μπροστά της. Μια ματιά θα ρίξω.
-Στο πτώμα;
-Ναι γιατί; Δε θα παρεξηγηθεί.
-Ε…
-Αν δε το’χεις μπορείς να λιποθυμήσεις άνετα. Θα πάρω τα ζωτικά σου σημεία πρώτα πριν σου κάνω οτιδήποτε.
-Χε χε χε! Τι λες ρε φα’τη γλώσσα σου.

Δε του άφησα πολύ χρόνο ομολογουμένως και άνοιξα επιτόπου την τετράγωνη πορτούλα του νεκροθαλάμου τραβώντας έξω το μεγάλο συρτάρι με την πελάτισσα επάνω.

-Λοιπόν λοιπόν… Αλεξία Α.  Από τι πήγες…
-Άλκη;
-Τραύμα δε βλέπω…
-Άλκη;
-Σημάδια πνιγμού δε βλέπω…
-Άλκη!!
-Έλα ναι, με συγχωρείς. Πες το.
-Φίλε δεν αντέχω άλλο.
-Θες να το κλείσω;
-Όχι, θέλω να το σκάσω.
-Τι εννοείς;

Η σειρά του να μη μου δώσει χρόνο. Έβγαλε ένα μπουρί 15 πόντων από την τσέπη του πουκαμίσου του (πρόχειρα τα’χει ο μπαγάσας) και το φλόγισε.

-Κατάλαβα.
-Ε ρε φίλε εντάξει, τα’χω δει ψιλοόλα να πούμε.
-Κάνε δουλειά σου.

Σε λίγα δευτερόλεπτα μας είχε περιβάλλει ένα μυρωδάτο γκρι συννεφάκι μπαφοκαπνού που αν δε με είχε φάει η περιέργεια από τι πήγε η πελάτισσα θα το απολάμβανα. Μόνο που…
Αυτό που ακολούθησε ήταν μεταφορά της ταινίας του Dan O’Bannon. Εκεί που ακριβώς εξιστορεί ο Frank στον Freddy την αληθινή ιστορία πίσω από την ταινία στην οποία βρίσκονταν. O ρόλος του 245.Trioxin (χημικόν βασισμένο στη Μαριχουάνα) και τις zombificationικές ιδιότητές του. Mετά ο ανθρώπινος παράγων που δε ξεχνά ποτέ να αποδείξει την ατέρμονη ηλιθιότητά του.

*tip.2*

Αυτό που ακολούθησε ήταν τρομακτικό.

-Κουνιέται μαλάκα! Κουνιέται!
-Σβήσ’το μπάφο ρε!

Στιγμές που ξεπερνούν την εγρήγορση και την πίεση και χτυπούν την πόρτα του πανικού. Στιγμές που ο εγκέφαλος παλεύει με τη δική του χημεία να σε κρατήσει μακριά από την αυτό-καταστροφή. Ακολούθησαν μερικά ακόμα τέτοια δευτερόλεπτα μέχρι την πρώτη πρακτική σκέψη.

-Δες αν βρέχει ακόμα.
-Τι να δω; Γιατί;
-Δες παιδί μου αν βρέχει ακόμα σου λέω!

Σαν αίλουρος πετάγεται στο πλησιέστερο παράθυρο ο Μπάφμαν και φωνάζει από εκεί.

-Όχι! Σταμάτησε!
-Ωραία. Έλα, έχουμε κουβάλημα.
-Τι;
-Πάμε πίσω! Στο Κρεματόριο!
-Τι;!

Από εκείνη τη στιγμή δεν ξαναμίλησε κανείς. Ο χρόνος επαναλλοιώθηκε και ξανά περάσαμε σε fast forward. Όλα γίναν σχεδόν σε μια στιγμή.

Η Αλεξία Α. αποτεφρώθηκε. Επιτυχώς.

Οι οικείοι της θα αποζημιωθούν για το «λάθος» στα χαρτιά μας και ο Μπάφμαν δε θα ξαναπατήσει στα Λιόσα.

 

Links
-Η ταινία
-Η μουσική

Πηγές:
-Ζωή
-Θάνατος
-Wikipedia

About Alkinoos Mpoukouras

Ο Πρόεδρος του "Ομίλου Μπούκουρα" (ΠΡΟ-ΜΠΟΥ Α.Ε., Τελεταί Μπούκουρας, ΜΠΟΥΚ-ΑΛ, Radio Μπούκουρας, Studio Μασάζ Μπούκουρας). Kάθε Κυριακή στις 22:00 στο http://radiompoukouras.listen2myradio.com

1 Σχόλιο

  1. επιβεβαιώνω.

Πέτα ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

facebookyoutubetwitter

kouventa-sti-trogli

Κάθε Τετάρτη 22:00 - 00:00 στις Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Εκφρασης

Με την άδειά σας... ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ!

Pin It on Pinterest