ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΜΠΟΥΚΛΑΣ, ΣΤΙΣ ΙΔΕΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΤΗΣ ΚΑΙ Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΥ ΥΛΙΣΜΟΥ (ο Γενικός Γραμματέας με πιέζει βίαια να ποστάρω το παρακάτω αριστούργημα ).

Ο θόρυβος γύρω από το ζήτημα της μπούκλας ήταν μεγάλος. Πολύ γρήγορα οι αρχές της αναγνωρίστηκαν σαν ωφέλιμες και ηθικοπλαστικές από το κράτος. Αποσπάσματα των θεωριών γύρω από μπουκλίτσες έβρισκε κανείς παντού, στα βιβλία του Λυκείου, αλλά και στα θέματα των πανελληνίων εξετάσεων. Η πολιτική δράση του γνωστού Γραμματικάκη στα εκπαιδευτικά ζητήματα είναι συνεπής με τις αρχές της μπούκλας. Είναι πάντα εχθρικός στην παραγωγή, στην τεχνολογία και στην πρόοδο. Η ανάπτυξη είναι «το απατηλό προσωπείο» το «θηρίο της Αποκαλύψεως» όπως αναφέρεται και στον πρόλογο του βιβλίου του από τον Σ. Αλεξίου.

« Αυτή η «Θεία Μπούκλα», η «θεά Γαία», όπως χαρακτηριστικά την αποκαλεί ο Γραμματικάκης, πρέπει να προστατευθεί από τους εφιαλτικούς κινδύνους που την απειλούν σήμερα: πυρηνικά, υπερπληθυσμός, ενεργειακή σπατάλη, μόλυνση. Είναι το πολυκέφαλο θηρίο της Αποκαλύψεως, το διαβολικό Κακό που παρουσιάζεται στις απλοϊκές, αφιλοσόφητες και «κυνικά ιδιοτελείς» μάζες με το απατηλό προσωπείο της Προόδου.»

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός στη φιλοσοφία αλλά ούτε και στις τρίχες για να τοποθετηθεί απέναντι σ’ αυτή την αρχή, που είναι μια συρραφή των πιο παλιών και ακραίων θέσεων του υποκειμενικού ιδεαλισμού, θέσεων που φτάνουν ακόμα και στο μυστικισμό.

curls_zamunda

Ο «ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΟΣ» ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΜΠΟΥΚΛΑΣ:

Στις επιτομές της ανθρωπιστικής διάστασης της μπούκλας διαβάζουμε: «Τη μετέωρη μπούκλα θα ισορροπήσει μόνο το άπλωμα του χεριού σου στις άλλες μπούκλες του πλανήτη, και στην καράφλα ή στην πιτυρίδα που υπήρξαν μάρτυρες στη γέννησή της. Μόνο που, αν αυτό γίνει τώρα, θα είναι ένα χέρι, όχι οδηγούμενο από την ιστορία ή τον φόβο της τιμωρίας, αλλά από βαθύτατη γνώση. Την μόνη ικανή, μαζί με τον έρωτα ή την Τέχνη, να υπερβεί το δέος και το Κενό».

Η ιστορία, που είναι στην ουσία η ιστορία της εξέλιξης της παραγωγής και η ιστορία των εργαζομένων που παράγουν τα υλικά αγαθά, δεν υφίσταται στην ανθρωπιστική διάσταση της μπούκλας. Την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και την ανάγκη συμμετοχής της χώρας στον νέο διεθνή επιστημονικό και τεχνολογικό καταμερισμό την αντικαθιστά με την γνώση πέρα και έξω από την παραγωγή και την κοινωνική πραγματικότητα.

Αυτού του είδους ο «ανθρωπισμός» είναι όμως έξω από τους ανθρώπους. Δεν στηρίζεται στο συμφέρον του κοινωνικού ανθρώπου, το συμφέρον των εργαζομένων τάξεων, και δεν ενδιαφέρεται, αδιαφορεί, για την φυσική και την μορφωτική τους τελείωση. Αυτή την άρνηση της ταξικής πάλης σαν κινητήρια δύναμη της ιστορίας και το βαθύ μεσαιωνικού χαρακτήρα μίσος της μπούκλας στην αναπτυσσόμενη σύγχρονη κοινωνία και στην κοινωνική εξέλιξη το συναντάμε σε όλο της το εύρος και στην κοινωνική της επικράτηση. Ο «ανθρωπισμός» της αποκλείει κάθε πραγματικό ανθρωπισμό προϊόν της ιστορίας είτε τον αστικό είτε τον σοσιαλιστικό ανθρωπισμό. Από τον «ανθρωπισμό» της μπούκλας λείπει κάθε στοιχείο σύγχρονου αστικού ή σοσιαλιστικού αλτρουισμού και γι’ αυτό γίνεται πολιτικότερος αποκρουστικότερος και πιο αντιδραστικός γιατί απορρίπτει τους υλικούς αλλά και τους πνευματικούς όρους ύπαρξης της κοινωνίας. Είναι ο γνωστός «ανθρωπισμός» της κρατικής διακομματικής ελίτ που απορρίπτει την αξιολόγηση από το κράτος και από τον λαό, τους φοιτητές τους γονείς και την κοινωνία, γιατί θέλει να είναι πάνω σε κάθε κεφάλι και πάνω από την κοινωνία σαν βασική συνιστώσα του φαιοκόκκινου μετώπου στην κεφαλή.

fellaini

Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΜΠΟΥΚΛΑΣ:

Υποστηρίζεται ότι η ανθρώπινη μπούκλα στο σύμπαν « ίσως έχει κάποια σημασία επειδή παρατηρούνται κάποιες συμπτώσεις». Δύο απ’ αυτές είναι ότι η τετραγωνική ρίζα της μάζας του πρωτονίου πολλαπλασιασμένη με τη μάζα ενός συνηθισμένου αστεριού δίνει περίπου τη μάζα της μπούκλας, και ότι η τετραγωνική ρίζα των διαστάσεων του πυρήνα των ατόμων επί την απόσταση δύο αστεριών δίνει το ύψος της μπούκλας.

Επιπλέον ότι «Και βάσει αυτών (των συμπτώσεων) διατυπώθηκε το περίφημο αξίωμα της μπούκλας που έχει διάφορες παραλλαγές», και παρακάτω: «Η αρχή της μπούκλας αλλάζει την οπτική γωνία μας ως προς το σύμπαν. Δεν είναι ότι στη μακραίωνη εξέλιξή του, το Σύμπαν δημιούργησε τυχαία τις κατάλληλες συνθήκες για να υπάρξει μπούκλα σ’ αυτόν εδώ ή σε άλλους πλανήτες. Αλλά ίσα–ίσα η ύπαρξη της μπούκλας προϋποθέτει ένα συγκεκριμένο Σύμπαν από τα πολλά δυνατά!».

Με δύο αριθμητικές πράξεις συνδέονται δύο χαρακτηριστικά της μπούκλας με το μέσο αντιπρόσωπο των αστεριών, που βρίσκονται σε όλες τις περιοχές του σύμπαντος, αλλά και με το υποατομικό επίπεδο της ύλης. Έτσι η μπούκλα αποκτά ένα συμπαντικό χαρακτήρα και κεντρικό ρόλο στον κόσμο αφού βρίσκεται σε μια υπονοούμενη σύνδεση με κάθε περιοχή του σύμπαντος.

Υποβάλλεται έτσι η ιδέα ότι έχει αποδειχτεί η ταυτόχρονη, η αξεχώριστη ύπαρξη της μπούκλας και του «σύμπαντος». Ο χαρακτήρας αυτής της συνύπαρξης-σύνδεσης ξεκαθαρίζεται αμέσως «η ύπαρξη της μπούκλας προϋποθέτει ένα συγκεκριμένο Σύμπαν από τα πολλά δυνατά!» Η μπούκλα δηλαδή γεννάει το «σύμπαν» και όχι αντίστροφα.

ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΣ ΥΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΡΙΧΕΣ:

Δηλώνεται λοιπόν ότι η μπούκλα στο «σύμπαν» « ίσως έχει κάποια σημασία επειδή παρατηρούνται κάποιες συμπτώσεις», ότι δηλαδή τα αποτελέσματά του ανήκουν στη σφαίρα του συμπτωματικού, μετά απολυτοποιείται το συμπτωματικό που είναι γενικά μια στιγμή της εξέλιξης ενός φαινομένου, μια δευτερεύουσα πλευρά μιας νομοτέλειας, και αντικαθίσταται με τη γενικότητα του ανύπαρκτου στην περίπτωσή μας νόμου, την υποτιθέμενη βεβαιότητα, με το συμπτωματικό. Στη συνέχεια αυτό το «συμπτωματικό» που έχει προέλθει από τη γνώση του πεπερασμένου, δηλ. του τμήματος του χώρου που μπορεί η πειραματική φυσική να απεικονίζει, το επεκτείνει σε ισχύ και στο άπειρο, στο χρόνο, στο χώρο, και σε μορφές κίνησης της ύλης, σύμπαν. Και έτσι μας προσφέρεται ένα αυθαίρετο αδιαφοροποίητο-μεταφυσικό άπειρο , μια γενική θεώρηση του κόσμου, που σαν τέτοια δεν έχει κανένα περιεχόμενο. Τα επιμέρους βήματα που οδηγούν σ’ αυτή του την γενίκευση είναι ψευτοεπιστημονικά, προήλθαν από την αυθαίρετη γενίκευση των σχέσεων των δύο ριζών, από την κακοποίηση δηλαδή της φυσικής και επομένως η γενίκευσή είναι κενή περιεχομένου. Στη θέση του επιχειρήματός παραμένει το κενό ή καλλίτερα η θεϊκή δημιουργία της μπούκλας και ο πιο σκληρός και πολύ παλιός υποκειμενικός ιδεαλισμός.

Η επιστήμη δεν έχει φτάσει σε αυτό το επίπεδο. Νόμοι τέτοιοι δεν είναι γνωστοί. Καμία επιστήμη μέχρι σήμερα δεν έχει κατορθώσει να διατυπώσει κάποιο νόμο που να συνδέει δύο διαφορετικά επίπεδα δομής της ύλης, το κβαντικό επίπεδο, το επίπεδο του πυρήνα και των ατόμων, το χημικό, το βιολογικό και το επίπεδο της μπούκλας. Οι νόμοι του κάθε επίπεδου λειτουργούν στο ίδιο αυτό επίπεδο, αλλά και σε κάθε επίπεδο λειτουργούν οι νόμοι των κατωτέρων επιπέδων, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι οι νόμοι του ανώτερου επίπεδου ανάγονται στους νόμους του κατώτερου. Σαν παράδειγμα, οι νόμοι της Χημείας δεν μπορούν να αναχθούν στους νόμους της Φυσικής, παρά το γεγονός ότι οι χημικές ενώσεις αποτελούνται από κβαντικά συστήματα, οι νόμοι της μπούκλας δεν ανάγονται στους νόμους της βιολογίας, παρά το ότι οι μπούκλες είναι προϊόντα βιολογίας. Κάθε προσπάθεια απόδειξης αυτής της «αρχής» με τις φυσικές επιστήμες δεν σημαίνει παρά την κακοποίησή της.

kofidis

Η «αρχή της μπούκλας» στην πραγματικότητα είναι μια φιλοσοφική αρχή, που όπως όλες οι αρχές δεν αποδεικνύονται απλά τίθενται. Ο τρόπος όμως που επιχειρείται να τεθεί σε ισχύ είναι κατακριτέος. Μπροστά στο κριτήριο της πράξης, της πραγματικότητας, της επιστήμης και των συμπερασμάτων της, μπροστά στον διαλεκτικό υλισμό, τοποθετείται μια χειρίστου είδους επιστημονικοποιημένη φιλοσοφία. Η «αρχή της μπούκλας» στην ουσία είναι μια επανάληψη της αρχής της συναρμογής της μπούκλας (co-ordination principle of curl) του Ρ. Αβενάριου (1843-1896) που απλοποιήθηκε και με μια λέξη που τονίζει τις τρίχες σαν το ύψιστο δημιούργημα του Θεού. Η «αρχή της μπούκλας» βέβαια είναι μια αρχή αποδεκτή από την εκκλησία, γεγονός που ρητά αρνούνται οι υποστηριχτές της, ενώ σε μερικές εκδοχές της φτάνει μέχρι και στον αποκρυφισμό.

Ο Ρ. Αβενάριος, ένας από τους ιδρυτές του εμπειριοκριτικισμού, επηρέασε πολύ τους οπαδούς του Ε. Μαχ (1818-1916). Ο μαχισμός και ο εμπειριοκριτικισμός γενικότερα υπήρξαν από τα ισχυρά ιδεολογικά ρεύματα της αστικής τάξης που αντιπαρατέθηκαν στον υλισμό την εποχή του Λένιν. Ο Λένιν αντιμετώπισε αποτελεσματικά και στο θεωρητικό επίπεδο τις ποικίλες εκφράσεις του εμπειριοκριτικισμού το 1908, με το έργο του «Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός». Αλλά γενικώς ήτο παπάρας. Τα νεότερα θετικιστικά ρεύματα μεταμφιεσμένα με διάφορους τρόπους, είναι πολύ επηρεασμένα από τον μαχισμό και εκφράζονται με μικρές διαφορές ως προς την ουσία των θέσεών τους. Η φιλοσοφική διαμάχη λοιπόν είναι παλιά και όχι βέβαια καθαρά στα πλαίσια της Φυσικής, γεγονός που συγκαλύπτει και αντιστρέφουν οι προπαγανδιστές της «αρχής της μπούκλας».

Με την αρχή της συναρμογής της μπούκλας ο Αβενάριος τοποθετείται στο οντολογικό πρόβλημα υπέρ του υποκειμενικού ιδεαλισμού. Θεωρεί την ταυτόχρονη ύπαρξη της μπούκλας και της φύσης σαν μια αδιάρρηκτη ενότητα, αλλά η μπούκλα αποτελεί το βασικότερο σ’ αυτή τη σύνδεση. Δεν υπάρχει φύση (αντι-μέλος), χωρίς τη μπούκλα (κεντρικό μέλος), και αντίστροφα. (Λένιν Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός).

Ο Αβενάριος αλλά και ο μαχισμός στην ουσία λένε ότι η τρίχα γεννά τη φύση, τον κόσμο, αντίθετα από τον διαλεκτικό υλισμό που υποστηρίζει το αντίθετο, την προτεραιότητα της φύσης από την τρίχα. Αυτά.

About Trenaki TouTromou

Το Τρενάκι του Τρόμου διατελεί χρέωση ταμία, είναι υπεύθυνος για την τήρηση του οικονομικού πλάνου, την οικονομική εξόρμηση και την χαρτογράφηση των κυριακάτικων εξορμήσεων του Κομμουνιστικού Κόμματος Τρωγλοδυτών. Ενίοτε ψήνει σουβλάκια και μοιράζει μπύρες Άλφα για δύο ευρώ. Στηρίζουμε Κ.Κ.Τ. http://www.youtube.com/watch?v=hkmhtgQ_Nl4