Κορυφαίοι serial killers.

205412_425506827499341_1331314822_n
Albert Fish

Ο Hamilton Howard “Albert” Fish, γνωστός και ως «Γκρίζος Άντρας», «Λυκάνθρωπος του Wysteria», «Βαμπίρ του Μπρούκλιν», «Μανιακός του Φεγγαριού» και «Μπαμπούλας», έμοιαζε με τον παππού που όλοι θα ήθελαν για τα παιδιά τους. Φαινομενικά άκακος και γλυκός, επρόκειτο για έναν κατά συρροή δολοφόνο, βιαστή παιδιών και λάτρη του τρυφερού, παιδικού κρέατος. Ανατριχιαστική η συνταγή του για αγοράκι στο φούρνο με κρεμμύδια. Μαζοχιστής και σαδιστής συνάμα, κακοποιούσε πρώτα τον εαυτό του και μετά τα θύματά του. Βιαστής πάνω από 100 παιδιών και δολοφόνος των μισών τουλάχιστον, ήταν ο γηραιότερος θανατοποινίτης της Αμερικής. Εκτελέστηκε στην ηλεκτρική καρέκλα, κάτι που περίμενε με χαρά και ανυπομονησία, για τη συγκίνηση και την υπέρτατη ηδονή που θα ένοιωθε.

«Είχα πάντα την επιθυμία να προκαλώ τον πόνο στους άλλους και να έχω κάποιους να με χτυπούν. Ανέκαθεν απολάμβανα οτιδήποτε πονούσε. Η επιθυμία να προκαλώ πόνο, είναι ό,τι πιο υπέρτατο υπάρχει για μένα.»

«Δεν έχω κάποια ιδιαίτερη επιθυμία να ζήσω. Δενέχω κάποια ιδιαίτερη επιθυμία να σκοτωθώ. Είναι κάτι αδιάφορο για μένα όλο αυτό. Δε νομίζω πως είμαι τελείως υγιής.»

«Μαστίγωσα τη γυμνή του πλάτη μέχρι το αίμα να τρέξει απ’ τα πόδια του. Του έκοψα τα αυτιά, τη μύτη, έσκισα το στόμα του απ΄το ένα αυτί ως το άλλο. Του έβγαλα τα μάτια με τον αντίχειρα. Μετά ήταν νεκρός. Έχωσα το μαχαίρι στην κοιλιά του, κόλλησα το στόμα μου στο κορμί του και ήπια το αίμα του.» (Αναφερόμενος στο μικρό Billy Gaffney.)

«Αρχικά την έγδυσα. Αχ, πως κλωτσούσε – δάγκωνε και έγδερνε. Την έπνιξα και την έκοψα σε μικρά κομμάτια ώστε να πάρω το κρέας στο δωμάτιο μου, να το μαγειρέψω και να το φάω. Πόσο γλυκός και απαλός ήταν ο μικρός της πισινός ψημένος στο φούρνο. Μου πήρε εννέα μέρες να φάω ολόκληρο το σώμα της. Δεν τη γάμησα παρόλο που μπορούσα, αν ήθελα. Πέθανε παρθένα. Τι κρίμα. Πολλά φιλάκια, Albert Fish.» (Γράμμα στη μητέρα της άτυχης Grace Βudd.)

8090_425508450832512_1578901173_n
Carl Panzram

Από μικρό παιδί θυμόταν ότι θύμωνε πολύ εύκολα. Αφού καταδικάστηκε σε θάνατο επειδή σκότωσε κάποιον στη φυλακή, ο Carl Panzram, απείλησε ότι θα σκοτώσει όποιον προσπαθήσει να ανατρέψει την δικαστική απόφαση. Στην αυτοβιογραφία του, «Το Ημερολόγιο ενός δολοφόνου», υιοθέτησε έναν καθημερινό τόνο για να ομολογήσει τις 21 δολοφονίες και το βιασμό 1,000 αγοριών, προσθέτοντας, «Για όλα αυτά, δεν λυπάμαι καθόλου». Χαρακτηριστικά, αφού βίασε και σκότωσε ένα αγόρι, ο Panzram έγραψε: «Τα μυαλά του έβγαιναν από τα αυτιά του όταν τον άφησα. Δεν λυπήθηκα καθόλου. Η συνείδησή μου είναι καθαρή. Κοιμάμαι ήσυχος και έχω γλυκά όνειρα».

«Φυσικά τώρα αγαπώ πολύ το Χριστό. Ναι, τον αγαπώ τόσο καταραμένα πολύ που θα ήθελα να τον σταυρώσω ξανά και ξανά!»

«Θέλω να με κρεμάσουν και δε θέλω καμία παρέμβαση απο σας, από τη βρομερή σας φάρα. Ξέρω πολλά για τον κόσμο και το ανθρώπινο χαρακτηριστικό του κακού και δεν υποκρίνομαι. Είμαι περήφανος που σκότωσα μερικούς και μετανιώνω που δε σκότωσα περισσότερους!»

«Δεν έχω καμία διάθεση να αναμορφωθώ. Η μόνη μου επιθυμία είναι να αναμορφώσω τους ανθρώπους που προσπαθούν να με αναμορφώσουν, και πιστεύω πως ο μόνος τρόπος να αναμορφώσεις τους ανθρώπους είναι να τους σκοτώσεις. Το σύνθημά μου έιναι: Ληστέψτε τους, βιάστε τους και σκοτώστε τους όλους.»

«Προτιμώ να πεθάνω με αυτόν τον τρόπο, και αν έχω ψυχή να καεί στην κόλαση για εκκατομύρρια χρόνια. Εξακολουθώ να προτιμώ αυτό από έναν παρατεταμένο, αγωνιώδη θάνατο σε κάποιο μπουντούμι ή σε ένα προστατευμένο κελλί κάποιου τρελοκομείου… Το μόνο ευχαριστώ που θα πάρετε από μένα εσείς ή το είδος σας για τις προσπάθειες σας είναι η ευχή μου να είχατε όλοι ένα λαιμό, και να είχα τα χέρια μου πάνω του…» (Απάντηση στους οργανισμούς ανθρωπίνων δικαιωμάτων που προσπαθούσαν να τον απαλλάξουν απ΄ τις κατηγορίες του.)

«Δεν πιστεύω στον άνθρωπο, το Θεό ή το Διάβολο. Μισώ όλη τη γαμημένη ανθρώπινη φυλή, συμπεριλαμβανομένου εμένα… Καταδίωξα  τους αδύναμους, τους άκακους και τους ανυποψίαστους. Ιδού το μάθημα που μου έμαθαν οι άλλοι: Η ισχύς φτιάχνει το δίκαιο.»

555638_425514500831907_2018523115_n
Fritz Haarmann

O Friedrich Heinrich Karl “Fritz” Haarmann, ένας σεμνός κατά τα άλλα και συμπαθητικός άντρας, δολοφόνησε τουλάχιστον 14 πόρνους στον 20ο αιώνα. Εκμεταλλευόμενος τη φιλική του φυσιογνωμία προσέλκυε τα θύματα του και τα δολοφονούσε σε πολλές περιπτώσεις δαγκώνοντας και μασώντας το λαιμό τους. Αν και για πολλά χρόνια λειτουργούσε σαν πληροφοριοδότης της αστυνομίας, όλα τελείωσαν όταν ανθρώπινα κεφάλια άρχισαν να ξεβράζονται στις όχθες του ποταμού Λάιν.

545869_443790285670995_1013737039_n
Peter Kürten

Λίγο πριν εκτελεστεί στη γκιλοτίνα, ο Peter Kürten, ο αποκαλούμενος «το βαμπίρ του Düsseldorf», ρώτησε τον ψυχίατρο της φυλακής: «Πες μου, αφού κοπεί το κεφάλι μου, θα μπορέσω ν’ ακούσω, έστω και για μια στιγμή, τον ήχο του αίματός μου να ξεπηδά απ’ τον κομμένο μου λαιμό;». Όταν ο γιατρός του απάντησε ότι πιθανότατα τ’ αυτιά του και ο εγκέφαλός του θα λειτουργούν για αρκετά δευτερόλεπτα μετά τον αποκεφαλισμό, ο Kürten απάντησε: «Αυτή θα είναι η τελευταία των απολαύσεων».

Ο Peter Kürten ήταν, σαφέστατα, ένας πολύ άρρωστος άνθρωπος και η εκτέλεσή του, τον Ιούλιο του 1931, γέμισε με ανακούφιση τους κατοίκους του Düsseldorf, που αγωνίζονταν να επιβιώσουν, στα χρόνια της Μεγάλης Ύφεσης.

Δυο χρόνια αργότερα οι Ναζί ήρθαν στην εξουσία και μια από τις δεσμεύσεις τους ήταν η επιβολή του νόμου και της τάξης, καθώς και η υπόσχεση να τσακίσουν «έκφυλους» σαν τον Kürten και έναν άλλο κατά συρροή δολοφόνο, τον Fritz Haarmann, ο οποίος είχε εκτελεστεί στο Ανόβερο το 1925. Η ειρωνεία είναι πως αν ο Kürten ήταν εν ζωή μια δεκαετία αργότερα, θα είχε, χωρίς αμφιβολία, συνταχθεί με τους Ναζί και οι σαδιστικές του ορέξεις θα είχαν εκφραστεί αχαλίνωτες. Πιθανότατα θα είχε καταλήξει αξιωματικός των SS.

Η δίψα του Kürten για αίμα ξέφυγε από κάθε έλεγχο το 1929, με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να καταδικαστεί για εννέα φόνους (αν και τον βάραιναν υποψίες για 68), και να εκτελεστεί. Η πλειοψηφία των θυμάτων του ήταν γυναίκες και παιδιά, χωρίς να αποκλείονται και οι άνδρες. Το κίνητρό του ήταν ο σεξουαλικός σαδισμός και η απόλαυση του φόνου για το φόνο, και μπορεί να ανιχνευθεί στην παιδική του ηλικία.

«Όταν το κεφάλι μου κοπεί, θα μπορώ ακόμα να ακούσω τουλάχιστον για λίγο, τον ήχο του αίματος καθώς θα αναβλύζει απ’ το λαιμό μου; Αυτό θα ήταν η ύψιστη ευχαρίστηση για μένα.»

«Δε μετανιώνω. Και όσον αφορά το αν η θύμηση των κατορθωμάτων μου μου προκαλεί ντροπη, θα σας απαντήσω. Σκεπτόμενος όσα έγιναν λεπτομερώς, δε νιώθω καθόλου δυσάρεστα. Θα έλεγα ότι το απόλαυσα.»

«Το αίμα μου και το αίμα των θυμάτων μου θα είναι η κορόνα των βασανιστηρίων μου. Πρέπει να υπάρχει ένα ανώτερο ον που έδωσε τον πρώτο σπυνθήρα στη ζωή. Αυτό το ον θα θεωρούσε τις πράξεις μου καλές, αφού εκδικούμουν την αδικία. Οι τιμωρίες που έχω υποφέρει αφάνισαν κάθε μου ανθρώπινο συναίσθημα. Να γιατί δε μετανιώνω για τίποτα.»

303693_440115939371763_302011125_n
Η Dorothea Puente διατηρούσε ένα οικοτροφείο στην Καλιφόρνια, όπου πρόσφερε στέγη σε ηλικιωμένους. Έκτος από στέγη τους πρόσφερε και άφθονες δόσεις δηλητηρίου. Και φυσικά όσο τους φρόντιζε, εισέπραττε τις επιταγές από τις συντάξεις τους. Μετά από την εξαφάνιση αρκετών «φιλοξενούμενων» της, το 1988 εμφανίστηκε η αστυνομία κρατώντας φτυάρια και ξέθαψε επτά πτώματα από τον κήπο της.

Άλλο ένα πτώμα ανακαλύφθηκε στο ποτάμι του Σακραμέντο και προστέθηκε στη λίστα των θυμάτων της. Οι αρχές πιστεύουν ότι σκότωσε περίπου 25 άτομα. Συνελήφθη το 1988 στο Λος Άντζελες, όταν προσφέρθηκε να μαγειρέψει σε κάποιον ένα ωραίο δείπνο για τη μέρα των Ευχαριστιών.

292392_425505960832761_1179293942_n

Ahmad Suradji

Μάγος-γιατρός από την Ινδονησία. Έθαβε τα θύματά του συνεπικουρούμενος από τις τρεις γυναίκες του. Θύματά του ήταν οι γυναίκες που τον επισκέπτονταν για να τις βοηθήσει να κάνουν μάγια σε σκορδόπιστους συζύγους. Χρέωνε $200-400, και τις έθαβε σε μια παρακείμενη φυτεία ζαχαροκάλαμου, μέχρι το λαιμό, ως μέρος κάποιου τελετουργικού. Στη συνέχεια τις στραγγάλιζε με ένα καλώδιο, τις έγδυνε και έπινε το σάλιο τους. Σκοπός του, η απόκτηση μαγικών δυνάμεων. Συνελήφθη το 1997 και ομολόγησε τους φόνους 70 γυναικών. Αν και βρέθηκαν μόνο 40 πτώματα, περίπου 80 γυναίκες της περιοχής αγνοούνται ακόμη.

599328_425532227496801_1149587108_n
Javed Iqbal

Καταγόμενος από το Πακιστάν, ο Javed Iqbal Mughal, προσπαθούσε να προσελκύσει νεαρά αγόρια ανοίγοντας καταστήματα βίντεο, σχολές, ενυδρεία και γυμναστήρια. Συνελήφθη πολλές φορές με την κατηγορία του σοδομισμού, αλλά τα χρήματα του πατέρα του πάντα τον γλίτωναν. Τελικά ο Κυνηγός ομολόγησε ότι σκότωσε 100 αγόρια μέσα σε μόλις 5 μήνες και ότι προτιμούσε να τα φαρμακώνει, να τα βιάζει, να τα στραγγαλίζει και να τα τεμαχίζει. Στη συνέχεια, είτε θα έβαζε τα πτώματα τους σε μια δεξαμενή με οξύ κοντά στο σπίτι του ή θα τα παρατούσε στον υπόνομο. Πριν καταδικαστεί σε θάνατο δήλωσε: «Δεν ντρέπομαι για τις πράξεις μου… Δεν μετανιώνω… Σκότωσα 100 παιδιά… Μου κόστισε 120 ρουπίες (3 ευρώ) για να εξαφανίσω το κάθε πτώμα».

603514_425632277486796_1338696795_n
Γυναίκα κανίβαλος στην Ινδονησία

Η αστυνομία της Ινδονησίας συνέλαβε μια 29χρονη γυναίκα για την δολοφονία και την βρώση ανθρώπων. Είχε σκοτώσει πάνω από 30 κορίτσια καθώς και πολλούς άλλους ανθρώπους συμπεριλαμβανομένου και του συζύγου της τον οποίο είχε βάλει στο ψυγείο. Υπήρξε κανίβαλος για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Η ίδια είχε αναφέρει ότι διοργάνωνε πολλά party στα οποία σέρβιρε τους καλεσμένους ανθρώπινο κρέας εν αγνοία τους. Αρκετοί μάλιστα της είχαν πει ότι τα φαγητά της ήταν αρκετά νόστιμα. Επίσης έχει αναφέρει πως τα θύματα της τα έτρωγε λόγω εσωτερικών της επιθυμιών και πως αν της δινόταν πάλι η ευκαιρία θα επαναλάμβανε ξανά αυτήν την πράξη χωρίς κανέναν ενδοιασμό . Ακόμα και στην φυλακή είχε επιτεθεί σε μια γυναίκα φρουρό με αποτέλεσμα να την δαγκώσει στο χέρι, κόβοντας της ένα δάχτυλο.

563988_425510247498999_382078627_n
Delfina & María de Jesús González

Δύο αδελφές, ιδιοκτήτριες οίκου ανοχής στο Μεξικό, στρατολογούσαν «εργαζόμενα κορίτσια», τα έριχναν στα ναρκωτικά και τα ανάγκαζαν να ικανοποιούν όλες τις εξευτελιστικές και νοσηρές επιθυμίες των διεστραμμένων πελατών τους. Αν τα κορίτσια αρρώσταιναν ή ασχήμαιναν από την κακομεταχείριση και τους αλλεπάλληλους βιασμούς, τα σκότωναν. Μια μέρα η αστυνομία συνέλαβε μια πόρνη με την υποψία ότι απήγαγε νεαρά κορίτσια από την περιοχή. Αυτή ήταν που κατέδωσε τις αδελφές. Όταν οι αστυνομικοί έψαξαν το πορνείο, ανακάλυψαν τα απομεινάρια 11 ανδρών, 80 γυναικών και αρκετών εμβρύων. Οι αδελφές δεν καταδικάστηκαν σε θάνατο, ούτε καν σε ισόβια, παρά μόνο σε 40 χρόνια φυλάκιση.

399404_427070244009666_1957699229_n
Ένας από τους μεγαλύτερους serial killers όλων των εποχών, ο Pedro Alonso López, είναι σχετικά σύγχρονος, καθώς έδρασε έως τις αρχές της δεκαετίας του 1980 στο Περού, την Κολομβία και το Εκουαδόρ. Αν και τα εξαιρετικά δύσκολα παιδικά του χρόνια δεν δικαιολογούν τη συνέχεια, σίγουρα βοηθούν στο να εξηγηθεί το μίσος του για παιδιά με πιο φυσιολογική ζωή. Ο έβδομος, από τα 13 παιδιά φτωχής κολομβιανής οικογένειας, εκδιώχθηκε από το σπίτι του μόλις οκτώ χρονών και έγινε ζητιάνος. Ωστόσο, η εμπειρία του στα χέρια βιαστή επέδρασε καταλυτικά στη μετέπειτα ζωή του, καθώς ορκίστηκε να κάνει τα ίδια σε όσα περισσότερα κορίτσια μπορούσε, μια υπόσχεση που κράτησε. Το «τέρας των Άνδεων», όπως έχει ονομαστεί, έχει θεωρηθεί υπεύθυνος για τουλάχιστον 350 εξαφανίσεις μικρών κοριτσιών, ενώ ο πήχης των θυμάτων ανεβαίνει στα 600 εάν συνυπολογιστεί η «καριέρα» του στο Εκουαδόρ και το Περού, όπου ο ίδιος έχει αποκαλύψει ότι σκότωνε περίπου τρία παιδιά την εβδομάδα. Μάλιστα, συνέχισε ακάθεκτος το έργο του μετά το πρώτο «πέρασμά» του από τη φυλακή ως παιδόφιλος, αλλά και μετά το λιντσάρισμά του από αυτόχθονες. Σε συνέντευξή του από τη φυλακή, είχε δηλώσει ότι ευχαρίστως θα επέστρεφε στους δρόμους για να συνεχίσει το έργο του.

526557_425533934163297_1302789539_n
Ο Karl Denke ήταν ένας ευσεβής χριστιανός που μάλιστα έπαιζε και εκκλησιαστικό όργανο. Διατηρούσε μια μικρή επιχείρηση πουλώντας διάφορα αγαθά από πόρτα σε πόρτα: Τα προϊόντα του ήταν από δερμάτινες ζώνες και κορδόνια μέχρι χοιρινό κρέας χωρίς κόκαλο. Το Δεκέμβρη του 1924, ένας άντρας έφτασε τρέχοντας στο αστυνομικό τμήμα ισχυριζόμενος ότι ο Denke του είχε επιτεθεί με ένα τσεκούρι. Ο Denke συνελήφθη και φυλακίστηκε αλλά όταν οι αρχές πήγαν να ψάξουν το σπίτι του, αυτοκτόνησε. Στο σπίτι του Denke οι αρχές βρήκαν ζώνες και ελατήρια φτιαγμένα από ανθρώπινο δέρμα, κορδόνια φτιαγμένα από ανθρώπινα μαλλιά και βάζα με παστό κρέας ανθρώπου, το περίφημο «χοιρινό χωρίς κόκαλο». Ο αριθμός των θυμάτων του κυμαίνεται από 20 μέχρι 40.

538772_440493659333991_1902691831_n
Alexander Spesivtsev

Το 1970, ο Spesivtsev γεννήθηκε στο Kemerovo Oblast, Ρωσία. Ανατράφηκε σε μια οικογένεια με ένα βίαιο πατέρα. Ως ενήλικας, ο Spesivtsev καταδικάστηκε για τη δολοφονία της φίλης του τον έκλεισαν σε ψυχιατρικό ίδρυμα, αλλά αργότερα αφέθηκε ελεύθερος. Το 1991, ξεκίνησε μια σειρά δολοφονιών. Ο Spesivtsev σκότωνε παιδιά που θεωρούσε πως είναι ακατάλληλα ή επιζήμια για την κοινωνία και ήταν υπεύθυνος για τις δολοφονίες τουλάχιστον 19 παιδιών του δρόμου. Έπαιρνε τα όργανα τους σπίτι του, τα μαγείρευε και έτρωγε το κρέας με τη βοήθεια της μητέρας του, Lyudmila. Όταν η είδηση από τα φρικτά εγκλήματα έφτασε στα ρωσικά μέσα ενημέρωσης ονόμασαν τον Spesivtsev «κανίβαλο της Σιβηρίας.»

Ο Spesivtsev συνελήφθη το 1996 όταν ένας σωλήνα έσπασε κοντά στο σπίτι του και οι γείτονες αναγκάστηκαν να καλέσουν υδραυλικό. Το πρόβλημα φαινόταν να προέρχεται από το διαμέρισμά του Spesivtsev. Όταν κανείς δεν άνοιξε τη πόρτα, ο υδραυλικός άνοιξε με τη βία. Είδε το αίμα που κάλυπτε τους τοίχους και κάλεσε την αστυνομία. Η αστυνομία ανακάλυψε στην κουζίνα μπολ με κομμάτια ανθρώπινης σάρκας. Στην μπανιέρα βρήκαν ένα ακρωτηριασμένο σώμα. Μια γυναίκα βρέθηκε ακρωτηριασμένη, αλλά ήταν ακόμη ζωντανή στον καναπέ. Μεταφέρθηκε σε ένα νοσοκομείο, όπου ήταν σε θέση να πει στον εισαγγελέα σχετικά με το τι είχε συμβεί, αλλά πέθανε δεκαεπτά ώρες αργότερα.

Στο σπίτι, η αστυνομία ανακάλυψε ένα ημερολόγιο με λεπτομέρειες για τις δολοφονίες των δεκαεννέα κοριτσιών, αλλά γενικότερα υπήρχαν υποψίες ότι είχε σκοτώσει 80 άτομα (διότι βρέθηκαν 80 διαφορετικά ματωμένα κομμάτια από ρούχα). Στις 5 Οκτωβρίου, 1999, ο Spesivtsev κρίθηκε παράφρων από το ρωσικό δικαστήριο και κλείστηκε σε ψυχιατρικό νοσοκομείο. Μένει σε ψυχιατρικό νοσοκομείο έως και σήμερα. Η μητέρα του αρνήθηκε οποιαδήποτε συμμετοχή στις δολοφονίες, αλλά καταδικάστηκε ως συνεργός σε δεκατρία χρόνια φυλάκισης. Η υπόθεση παραμένει ένα από τα χειρότερα παραδείγματα ανθρώπινου κανιβαλισμού στην ιστορία της Ρωσίας.

391360_434196376630386_1115325706_n
H. H. Holmes

Σαν βγαλμένη από τα καλύτερα θρίλερ είναι και η ιστορία του Herman Webster Mudgett, ο οποίος έδρασε στο Σικάγο στα τέλη του 19ου αιώνα, ενώ ήταν γνωστός με το -τουλάχιστον παράδοξο- ψευδώνυμο Dr. Henry Howard Holmes. Από το επιτυχημένο εμπόριο φαρμάκων, κατάφερε να χτίσει ένα ξενοδοχείο -κάστρο το ονόμαζε ο ίδιος- με περισσότερα από 100 δωμάτια, μυστικά περάσματα και υπόγεια κελιά. Τα θύματά του ήταν κυρίως πελάτες αλλά και εργαζόμενες στο ξενοδοχείο, τα οποία πρώτα εξαναγκάζονταν να του γράψουν τις περιουσίες τους. Ακρωτηρίαζε και πειραματιζόταν στα θύματά του, ενώ σε πολλές περιπτώσεις, αφαιρούσε τη σάρκα και πουλούσε τους σκελετούς και τα όργανα σε ιατρικές σχολές. Αν και ο ίδιος ομολόγησε 27 φόνους, στο κάστρο του βρέθηκαν υπολείμματα περισσότερων από 2000 ανθρώπων. Συνελήφθη και κρεμάστηκε το 1896.

319390_425532857496738_1177919796_n
Ο Jeffrey Lionel Dahmer, γνωστός και ως «κανίβαλος του Μιλγουόκι», εργάζονταν σε ένα εργοστάσιο σοκολάτας. Μάλιστα από τους συναδέλφους του θεωρούνταν ήπιος και γαλήνιος άνθρωπος. Στην πραγματικότητα όμως δεν ήταν. Σε διάστημα 13 ετών από το 1978 μέχρι και το 1991 όταν και συνελήφθη, σκότωσε 17 άνδρες και αγόρια.

Οι δολοφονίες του ήταν φρικιαστικές… νεκροφιλία, κανιβαλισμός, και βασανισμός μέχρι θανάτου. Πέθανε στην φυλακή, όταν ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από κάποιον άλλο τρόφιμο, το 1994.

«Η καταστροφική λαγνεία μου ήταν να αισθανθώ τα κορμιά τους. Τα έβλεπα σαν αντικείμενα, σαν ξένους… Μου είναι δύσκολο να πιστέψω πως ένας άνθρωπος μπόρεσε να κάνει ό,τι έχω κάνει…»
«Δεν μπόρεσα να βρω οποιοδήποτε νόημα στη ζωή μου όταν ήμουν εκεί έξω. Είμαι πραγματικά σίγουρος ότι δεν πρόκειτα να το βρω. Αυτό είναι το σπουδαίο φινάλε μιας άθλια ξοδεμένης ζωής και το αποτέλεσμα είναι συντιπτικά καταθλιπτικό… Είναι μια άρρωστη, αξιολύπητη, δυστυχής ιστορία ζωής, και αυτό είναι όλο. Δεν έχω ιδέα για το πως αυτό θα μπορούσε να σας βοηθήσει.»

«Δεν ξέρω καν αν έχω την ικανότητα για φυσιολογικά συναισθήματα ή όχι, γιατί έχω πολλή καιρό να κλάψω. Τα καταπνίγεις για τόσο καιρό που ίσως πια τα ‘χεις χάσει, τουλάχιστον εν μέρη. Δεν ξέρω.»

«Είχα παρασυρθεί τελείως από την ίδια μου την καταπιεστική παρόρμηση. Δεν ξέρω πως αλλιώς να το θέσω. Δε με ευχαριστούσε πλήρως, και έτσι σκέφτηκα πως κάτι άλλο θα το έκανε. Ίσως αυτό με ευχαριστήσει ολικά. Τα νούμερα λοιπόν άρχισαν ολοένα να αυξάνονται και τελικά βγήκα εκτός ελέγχου, όπως βλέπετε.»

«Ναι, μετανιώνω, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν η μετάνοια είναι όσο βαθιά θα ‘πρεπε να είναι. Ανέκαθεν αναρωτιόμουν γιατί δε νιώθω περισσότερο μετανιωμένος.»

375824_440493049334052_935314621_n
Το 1945, ο Dennis Nilsen γεννήθηκε στην Σκωτία. Ο Nilsen μεγάλωσε σε μια καλή οικογένεια και αγαπήθηκε ως παιδί.  Από το 1978 έως το 1983, ο Nilsen σκότωσε τουλάχιστον δεκαπέντε άντρες και αγόρια κάτω από αποτρόπαιες συνθήκες. Ήταν γνωστό ότι διατηρούσε τα πτώματα για σεξουαλικές πράξεις. Τα περισσότερα από τα θύματά του ήταν φοιτητές ή άστεγοι άνδρες. Ο Nilsen έβρισκε τα θύματα του σε μπαρ ή στους δρόμους και τους πήγαινε στο σπίτι του για σεξ. Έπνιγε τα θύματα του την ώρα που κοιμόντουσαν.
Κρατούσε, μερικές φορές τα πτώματα για αρκετούς μήνες, σε διαφορετικές θέσεις στο σπίτι του, συνήθως κάτω από το πάτωμα. Ο Nilsen προσπάθησε να τα εξαφανίσει βράζοντας τα κεφάλια, τα χέρια, τα πόδια και αφαιρούσε τη σάρκα έκοβε τα εντόσθια σε μικρά κομμάτια και και τα πετούσε στην τουαλέτα. Η τακτική του αυτή όμως τελικά έφραξε την αποχέτευση. Οι δολοφονίες του Nilsen ανακαλύφθηκαν για πρώτη φορά από τη Dyno-Rod, μια εταιρεία καθαρισμού διαρροών που ανέλαβε την επιδιόρθωση της Η εταιρεία βρήκε πως οι ήταν γεμάτοι με σάρκα και κάλεσε την αστυνομία. Αφού διαπιστώθηκε ότι ήταν σάρκα ανθρώπου, τον Nilsen επισκέφτηκε ο ντετέκτιβ Peter Jay. Όταν ο Jay μπήκε στο σπίτι, μύρισε αμέσως το σάπιο κρέας. Είπε στον Nilsen ότι η αποχέτευση του γέμισε με ανθρώπινα υπολείμματα. Ο Nilsen απάντησε: «Πόσο τρομερό!», ο Peter Jay του είπε: «Μην ανησυχείς εσύ για αυτό , μόνο πες πού είναι το υπόλοιπο σώμα;» Ο Nilsen ήρεμα παραδέχθηκε ότι υπήρχαν δύο πλαστικές σακούλες στην ντουλάπα του με ανθρώπινα υπολείμματα. Στο δρόμο προς το τμήμα, ο Nilsen ρωτήθηκε για πόσα πτώματα μιλάμε. Εκείνος απάντησε: «15 ή 16, από το 1978″ .
«Ευχόμουν να μπορούσα να σταματήσω, αλλά δεν ήταν δυνατόν. Δε με συγκινούσε τίποτα άλλο, τίποτα άλλο δε με έκανε χαρούμενο.»
«Προκάλεσα όνειρα που προκάλεσαν θάνατο. Ιδού το έγκλημά μου.»

About Τασία Τζιβαγέρα

γεια μαγκες. ειμαι ο τασος, γκρουπιερης στο καζινο τη νυχτα και γρηγορος σαν την αστραπη την ημερα. Οδηγω τα πιο γρηγορα μηχανακια στην Αθηνα, με σκασμενες εξατμησεις κερδιζω κοντρες πολλες, σουζες,κωλιες και καγκουρινες αγκαλια με κοκκινο κολαν. βρουμ βρουμμμμ! Ριχνω ολες τις γκομενες και δεν τις πηδαω, γιατι εγω αγαπαω το μηχανακι μου, τωρα εχω ενα ποδηλατο γιατι η παναγια μου λεει να μην ξαναοδηγησω μηχανακι, αλλα οκ, απο τοτε ολες οι γκομενες με θελουν πιο πολυ γιατι ειμαι και πολυ καγκουρι να'ουμ. παντως εγω θα παντρευτω την παναγια γιατι μονο εμενα βλεπει καθε μερα. ΑΜΗΝ

3 Σχόλια

Πέτα ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

facebookyoutubetwitter

kouventa-sti-trogli

Κάθε Τετάρτη 22:00 - 00:00 στις Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Εκφρασης

Με την άδειά σας... ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ!

Pin It on Pinterest