Κόμμα και Προσωπικότητα

Όντας πρώην μέλος κόμματος και με μια σχετική εμπειρία σε ότι αφορά την διαχείριση εσωκομματικών υποθέσεων , έχω να παραθέσω τις εξής διαπιστώσεις σε σχέση με τις επιδράσεις που μπορεί να έχει το εκάστοτε κόμμα στην προσωπικότητα του ατόμου.

Symvola

Αρχικά, να ξεκαθαρίσω ότι δεν πρόκειται για κάποια αναφορά σε συγκεκριμένο κόμμα αλλά στο κόμμα ως θεσμός/οργανωτικός πόλος με μια κλίση προς τον αριστερό χώρο διότι από αυτόν προέρχομαι και αυτόν γνώρισα.

Κάθε άτομο στην έναρξη της συνεργασίας του με ένα κόμμα κουβαλά στις πλάτες του τις δικές του εμπειρίες, απόψεις, οράματα και τρόπους συμπεριφοράς που έχει διαμορφώσει με τους όποιους τρόπους μέχρι τότε.Κάθε κόμμα, ομοίως ,έχει την δική του ιδεολογία, τριβή με την πολιτική,κρίση, οράματα και πλαίσια συμπεριφοράς.Παρατηρούμε δηλαδή μια συγκεκριμένη σε γενικές γραμμές συμπεριφορά των ήδη μελών απέναντι  στο ντύσιμο ,στο λεξιλόγιο κυρίως, καθώς επέρχεται συστηματικώς μέσω των εντύπων του κόμματος μια ακούσια πλύση εγκεφάλου , ακόμη και στις κινήσεις των χεριών ,τις εκφράσεις του προσώπου ,στο χιούμορ,την κρίση κλπ.Όλη αυτή η ομοιοποίηση , η μαζοποίηση προέρχεται από την ταύτιση του μέλους και με την ηγεσία του κόμματος, την ιδεολογία και με τα πρότυπα που αυτό προβάλει.

Αυτή η αγελοποίηση έχει συνήθως «θύματα» τα νεαρότερα σε ηλικία άτομα μιας κ αυτά είναι τα πιο επιρρεπή καθώς δεν έχουν διαμορφώσει πλήρως την προσωπικότητα τους σε αντίθεση με τους μεγαλύτερους, στο να ταυτιστούν με ιδεολογίες και ανθρώπους.Παίρνοντας ως παράδειγμα το Χ κόμμα , διαπιστώνουμε ότι η νεολαία του στην πλειοψηφία τείνει να ντύνεται σχεδόν με τον ίδιο τρόπο ,να υιοθετεί ως life-style  αυτό  που προβάλει το κόμμα ,όπως και την κρίση του κόμματος ,μιας και ο μικρός μας νέος δεν είχε και το καλύτερο υπόβαθρο όντας έφηβος. Παρακολουθώντας ο νέος λοιπόν τον ηγέτη του σε συχνή έως καθημερινή βάση,που στα μάτια του φαντάζει ο Λένιν ο ίδιος ,εντυπωσιάζεται απο τις γνώσεις, το πάθος για επανάσταση , το ψηλό ανάστημα, την θέση στο κόμμα κλπ κλπ. Σε ομιλίες ή συζητήσεις  ασύνειδα συνδιάζει τον τόνο της φωνής με τις συγκεκριμένες λέξεις-κλειδιά που χτυπούν κατευθείαν στο υποσυνείδητο του (όχι απαραίτητα εσκεμμένα από τον ηγέτη ) και με τις αφθόρμητες κινήσεις χεριών που συνοδεύουν αυτό το πάθος για πειθώ ,ο νέος μας εντυπωσιάζεται και ταυτίζεται με το άτομο αυτό ,το ανώτερο από κείνον, συμβάλλει επίσης και η συνεχής προπαγάνδα απο τα  ήδη μαντρωμένα μέλη στο νέο.

Αρχίζει παράλληλα σιγά σιγά να χτίζεται η εμπιστοσύνη του μέλλους με το κόμμα του , νιώθει ότι πρόκειται για οικογένεια μιας που η καθημερινή τριβή ,οι αγώνες και οι «κοινοί» στόχοι συμβαδίζουν ,οι όποιες άμυνες απέναντι στο καινούργιο χαλαρώνουν και έτσι αρχίζει να καταπίνει αμάσητα ότι του προσφέρεται.Μέσω του έντυπου υλικού του κόμματος και της συνεχής ενασχόλησης με αυτό ,ο νέος αρχίζει να υιοθετεί φράσεις και λέξεις που ακούει συνεχώς αλλα και διαβάζει επίσης.Το λεξιλόγιο του περιορίζεται στην «διάλεκτο» του συγκεκριμένου κόμματος ,και μιας που ο λόγος είναι η προέκταση του νου , περιορίζεται ομοίως και η ικανότητα του να κρίνει  και να επιλέγει.

Με αυτά τα δυο ,την ταύτιση δηλαδή με τον ηγέτη και την υιοθέτηση της «διαλέκτου» ,ο νεος προχωρά και στο επόμενο βήμα για την πλήρη ισοπέδωση της δικής του βούλησης , που είναι  η παρατήρηση των προτύπων. Το υποψήφιο πρόβατο ,σκανάρει τις κινήσεις ,τις σκέψεις και τους συλλογισμούς  του τσοπάνη του προσπαθώντας να τις μιμηθεί. Το ίδιο συμβαίνει και στα πηγαδάκια των μελών που ο νέος επιθυμεί να ενταχθεί για να πετύχει τον κοινωνικό σκοπό του είδους του.Ένα από τα χειρότερα κατά την άποψη μου χτυπήματα που κάνει η ταύτιση με το κόμμα , είναι η υιοθέτηση της οργής.Και αυτό ακριβώς ήταν το σημείο που με έκανε να γράψω το άρθρο. Ας μου επιτραπεί να ονομάσω όλον αυτόν τον όχλο εφήβων, παιδιά, γιατί γι αυτό πρόκειται.Πρόκειται για παιδιά που αναζητούν την ταυτότητα τους και για αμόρφωτα-ημιμαθή πρόβατα που τα παίρνουν από τα αυτιά δικαιολογώντας τον εαυτό τους ότι τους μαθαίνουν/αφυπνίζουν/βάζουν στον κόσμο και τους τροφοδοτούν με μίσος  και οργή γι αυτά που οι ίδιοι έχουν μίσος και οργή.Χρησιμοποιούν την όρεξη των παιδιών,τις περισσότερες φορές χωρίς να αντιλαμβάνονται τι κάνουν και με όλη την καλή πρόθεση,  για να εκπληρώσουν το δικό τους γαμημένο όραμα της επανάστασης. Και αυτό δεν το κάνει μόνο η αριστερά, αυτό είναι ένα απο τα κοινά σημεία όλων των κομμάτων.Τα κόμματα έχουν ανάγκη την νεολαία για να τραβήξουν κόσμο, έχουν ανάγκη αυτή την δυναμική, την ζωντάνια, την όρεξη , το νέο αίμα.Έχω δει πολλά παιδιά , βάζω κ μένα μέσα , που λόγω αυτής της πλύσης εγκεφάλου , χάνουν τους στόχους για την δική τους ζωή και ενστερνίζονται τους στόχους του ήδη φτασμένου ηλικιωμένου στην ηγεσία, με την δικαιολογία οτι παλεύουν για το σύνολο.

 

brainwash_89343454

Πόσο όμως χάνουμε με το να γεμίζουμε την νεολαία με κατευθυνόμενη οργή και μίσος , και δεν εννοώ την οργή που χει ένας σκεπτόμενος άνθρωπος απέναντι στην αθλιότητα που ζούμε, αλλά αυτή την καλά οργανωμένη οργή που έχει να χτυπήσει είτε τον καπιταλισμό είτε τους φασίστες είτε όλα μαζί. Πόσο χάνουμε με το να μαθαίνουμε στην νεολαία 5-6 παραδόσεις απο την μαρξιστική στην ναζιστική και να μην τα αφήνουμε να πειραματιστούν τα ίδια με την πολιτική και την φιλοσοφία? Τι τελικά δημιουργεί η αριστερά? Παπαγαλάκια μικρά σε ηλικία (που όσο κ αν νομίζουν οτι αυτά που λένε είναι κτήμα τους ,εθελοτυφλούν ) οργισμένα χωρίς λόγο και αιτία που σκορπούν την ζωντάνια τους στο όραμα της ηγεσίας αντί στο όραμα το δικό τους.

Εκεί όμως φαίνεται κ η διαφορά των ανθρώπων.Κάποιοι ξυπνούν νωρίς και φεύγουν με ένα αντε και γαμηθείτε πρόβατα , κάποιοι φτάνουν στα 30  έχοντας παρατήσει πανεπιστήμια και αγάπες ζωής για το κόμμα , άλλοι ψυχαναγκαστικοί δεν ξεκολλούν με τίποτα λόγω ανασφάλειας για τυχόν αλλαγές στην προσήλωση της ρουτίνα τους , άλλοι πάλι λόγω υστερίας βυθίζονται στο life-style που προβάλει το εκάστοτε κόμμα, πολλοί είναι αυτοί επίσης που λόγω μοναξιάς και ανάγκης για κοινωνικοποίηση και δημιουργίας κάποιου ισχυρού δεσμού κάνουν τάματα στο όνομα του κόμματος και ούτω καθ εξής.

Και τι μένει τελικά από όλον αυτόν τον βωμό ανθρώπινων μυαλών ρε παιδιά? Πόσο άδικο φαντάζει το γεγονός ότι όλοι αυτοί θυσιάζονται για το παρελθόν για τις Παρισινές Κομμούνες ,τις Οκτωβριανές επαναστάσεις, τις Ισπανίες του ’36 κλπ? Τι κάνουν όλα αυτά τα παιδιά για το τώρα? Πόσο αντιλαμβάνονται όλοι αυτοί ότι το αύριο είναι μελλοντικό και το δικό τους σήμερα είναι παρελθοντικό?

Όσο αγαθό, κομμουνιστικό ακόμη και δημοκρατικό είναι ένα κόμμα, δεν αναιρεί όλα τα παραπάνω.Είναι οι ανθρώπινες ανάγκες η κινητίριος δύναμη για όλη αυτή την κατάσταση και όχι η ιδεολογία.Είναι τα πλαίσια που εγκλωβίζουν τους νέους να αντιδρούν και να αμφισβητούν  σήμερα και όχι η ανικανότητα της αριστεράς.

Κλείνοντας λοιπόν να επαναλάβω ότι δεν πρόκειται για κάποια στοχευμένη επίθεση σε κόμμα. Πρόκειται για κριτική στην επιρροή του κόμματος στον νέο.

4 Σχόλια

  1. Ποιο ΒΑΡΕΤΟ πεθαίνεις

  2. το καταλαβαμε φιλε μου για το ΚΚΕ μιλάς

    • *Φίλη , κ όχι δεν είναι για το ΚΚΕ, δεν ήμουν ποτέ μέλος του

      • πάλι καλά και καλως όρισες στην τρωγλο ομάδα

Πέτα ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

facebookyoutubetwitter

kouventa-sti-trogli

Κάθε Τετάρτη 22:00 - 00:00 στις Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Εκφρασης

Με την άδειά σας... ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ!

Pin It on Pinterest