Terror_by_R_y_a

ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ, ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ

ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ http://www.troglodytes.co/2013/08/creepy-pasta-part-1.html

ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ http://www.troglodytes.co/2013/08/creepy-pasta-part-2.html

Κοίταξα στην άλλη άκρη του δωματίου και δεν πίστευα στα μάτια μου. Μια γυναίκα. Νεαρή, γύρω στα 17, κοιμόταν στο πάτωμα, εντελώς γυμνή. Είναι πανέμορφη. Ένιωσα μεγάλη ευχαρίστηση. Δεν ξέρω τι έχουν στο μυαλό τους και δεν με νοιάζει. Δεν είμαι πλέον μόνος μου εδώ μέσα! Υπάρχει επιτέλους ένα άτομο που μπορώ να μιλήσω και να αγγίξω! Ένα άτομο που ξέρω πως είναι αληθινό! Ίσως να μπορεί να με βοηθήσει να βγω από εδώ μέσα. Είμαι… είμαι χαρούμενος! Το μυαλό μου τρέχει. Από που να είναι? Τι να κάνω? Σηκώνομαι όρθιος και την πλησιάζω. Της πιάνω τον ώμο και της μιλάω.

‘‘Έι, κοπελιά? Ξύπνα!’’. Ανοίγει σιγά τα μάτια της και με κοιτάει. Δείχνει να τρομοκρατείται. Δεν ξέρω τι έχει περάσει, αλλά δεν μοιράζεται τον ίδιο ενθουσιασμό με εμένα που βρίσκεται με κάποιον. Τσιρίζει και τραβιέται στη γωνία καλύπτοντας το κορμί της. Προσπαθώ να την ηρεμίσω, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

‘‘Ηρέμισε! Δεν θα σου κάνω κακό!’’, της λέω όσο πιο ήρεμα μπορώ. ‘‘Εγώ μαζί σου είμαι, ηρέμισε σε παρακαλώ! Εμπιστεύσου με. Καλά είσαι? Ξέρεις μήπως που είμαστε?’’. Απλώς με κοιτάζει κουλουριασμένη στη γωνία.

‘‘Κοίτα, βρίσκομαι εδώ πέρα πολύ καιρό. Δεν ξέρω τι είναι αυτό το μέρος. Μήπως γνωρίζεις εσύ κάτι? Όπως ποιος μας κρατάει? Υπάρχουν κι άλλοι όπως εμείς? Θυμάσαι το όνομα σου?’’. Η μόνη της απάντηση ήταν ένας σιωπηλός λυγμός. ‘‘Θα το περάσουμε μαζί όλο αυτό. Μην φοβάσαι. Θα είμαστε μια χαρά. Θα βρούμε τι συμβαίνει και θα φύγουμε από εδώ. Εντάξει?’’. Τα λόγια μου δεν έχουν κανένα νόημα. Καταλαβαίνω ότι ίσως χρειάζεται λίγο χρόνο για να συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει, γι αυτό και πηγαίνω προς τον αεραγωγό και την αφήνω να ηρεμίσει.

‘‘Θα είναι μια χαρά’’. Ακούω να λέει η φωνή από τον αεραγωγό. ‘‘Απλά χρειάζεται χρόνο για να το συνηθίσει όλο αυτό’’. Δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο από το να συμφωνήσω. Όποιος κι αν είναι αυτός που μιλάει, είναι ξεκάθαρα το ‘‘αφεντικό’’ της υπόθεσης. Εδώ και καιρό το έχω πάρει απόφαση πως δεν υπάρχει κανένα νόημα να διαφωνώ μαζί του. Κοιτάζω απλώς στο σκοτάδι του αεραγωγού και δεν λέω κουβέντα.

Μετά από ώρες φαίνεται πως έχει αρχίσει να ηρεμεί. Κάθομαι δίπλα της και της κάνω ερωτήσεις. Δεν απαντάει, για την ακρίβεια δε νομίζω ότι με παρακολουθεί καν. Ωστόσο νιώθω ότι η φωνή μου την ‘‘ξυπνάει’’, οπότε συνεχίζω να της μιλάω. Της λέω για αυτά που έζησα από τη στιγμή που ξύπνησα εδώ μέσα. Με κάθε λεπτομέρεια. Σε κάποια φάση απλώνει το χέρι της και με αγκαλιάζει. Ένιωσα υπέροχα. Το ζεστό, απαλό άγγιγμα του γυμνού κορμιού της είναι ό,τι καλύτερο ένιωσα ποτέ μέσα σε αυτό το άδειο, κρύο δωμάτιο. Περνάω τα δάχτυλα μου ανάμεσα από τα μαλλιά της κι αναστενάζει απαλά. Καθόμαστε μαζί στο πάτωμα για ώρες. Τώρα πλέον ξέρω ότι έχει αρχίσει και καταλαβαίνει. Είμαστε εγώ κι αυτή και ό,τι κι αν συμβεί θα είμαστε μαζί. Όσο σκατά κι αν είναι η όλη κατάσταση. Νιώθω πολύ καλύτερα πλέον.

Και οι μέρες περνάνε. Τα παλιά σημάδια στο σώμα μου επουλώνονται και εμφανίζονται καινούρια. Έχουμε φαγητό, ενώ μας δόθηκε και η ‘‘πολυτέλεια’’ να έχουμε ένα χώρο για να τον χρησιμοποιούμε σαν μπάνιο. Η κοπέλα κι εγώ έχουμε έρθει πολύ κοντά. Έχουμε κάνει πολλές φορές έρωτα. Είναι τα πάντα για μένα πλέον. Ορκίζομαι πως αν την πάρουν μακριά μου δεν ξέρω κι εγώ τι θα γίνει.

Είμαστε ξαπλωμένοι στο πάτωμα και φιλιόμαστε. Μόλις είχαμε κάνει έρωτα και ήταν υπέροχα. Την εμπιστεύομαι και αυτή εμένα. Δεν θα της κάνω ποτέ κακό και δεν θα το επιτρέψω σε κανέναν άλλο επίσης. ‘‘Σ’αγαπώ’’, της λέω φιλώντας την στα μαλλιά. Χαμογελάει και μου απαντάει το ίδιο. Το ξέρω ότι το εννοεί, το νιώθω στον τόνο της φωνής της. Καθώς κλείνουμε τα μάτια μας για να κοιμηθούμε δίνω όρκο στη ζωή μου πως θα την πάρω από εδώ μέσα.

Και τότε συμβαίνει αυτό που φοβόμουν. Ξυπνάω και δεν την βρίσκω δίπλα μου. Ήξερα ότι ήταν θέμα χρόνου όμως είχα πείσει τον εαυτό μου για το αντίθετο. Κλαίω, ουρλιάζω, πηγαίνω στον αεραγωγό. ‘‘ΤΙ ΤΗΣ ΕΧΕΤΕ ΚΑΝΕΙ!? ΦΕΡΤΕ ΤΗΝ ΠΙΣΩ!!!’’. Χτυπάω με δύναμη το χέρι μου φωνάζοντας.

‘‘Μην ανησυχείς!’’, μου λέει η φωνή. ‘‘Καλά είναι. Την μεταφέραμε σε καινούριο μέρος! Είναι κάτι το οποίο δουλεύαμε καιρό. Θες να δεις?’’.

Είμαι μπερδεμένος, είμαι οργισμένος, είμαι τρομαγμένος. Δεν έχει νόημα να παλεύω. Αυτός είναι το αφεντικό. Αυτός έχει τον έλεγχο. Σκουπίζω τα δάκρυα μου και του απαντάω ναι. Τον ικετεύω για την ακρίβεια. Του λέω ότι θα είμαι καλός. Θα κάνω ό,τι θέλει. Του λέω ότι δεν θα αποπειραθώ να το σκάσω ή να ξαναχτυπήσω ή να κάνω οτιδήποτε άλλο κακό. ‘‘Σε παρακαλώ, άσε με να είμαι μαζί της! Σε ικετεύω!’’.

‘‘Σύντομα θα γίνει’’, μου απαντάει αλλά νιώθω σα να με κοροϊδεύει.

‘‘ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ!!’’, φωνάζω, κλαίω, ικετεύω. Δεν μπορώ μακριά της. Το ξέρω. Θα κάνω τα πάντα για να είμαι μαζί της. Η φωνή χάνεται και με αφήνει μόνο μου να παρακαλάω να πεθάνω. Θέλω να δώσω τέλος στη ζωή μου και στην ιστορία αυτή μια και καλή. Αλλά δεν μπορώ να την αφήσω. Με χρειάζεται και της υποσχέθηκα πως δεν θα την αφήσω ποτέ. Κάθομαι σε μια γωνιά κλαίγοντας τόσο δυνατά που άρχισα να βήχω και να φτύνω αίμα. Κάνω εμετό και εξουθενωμένος κλείνω τα μάτια και κοιμάμαι.

About Darthlama

Πνευματικός και πολιτικός ηγέτης της εξόριστης κυβέρνησης του Θιβέτ.