The_Experiment_by_gearlock

 

 

ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ, ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Το πρώτο μέρος θα το βρείτε εδώ:
http://www.troglodytes.co/2013/08/creepy-pasta-part-1.html

Ξυπνάω και βλέπω έναν δίσκο με φαγητό. Έχει ψωμί, ρύζι και μια μπριζόλα. Υπάρχει κι ένα πλαστικό ποτήρι με νερό. Πεινάω απίστευτα και σέρνομαι προς το δίσκο χωρίς δεύτερη σκέψη. Είναι πεντανόστιμο. Μέσα μου πλημμυρίζω από ευτυχία. Τελειώνω το φαγητό και νιώθω τις δυνάμεις μου να επανέρχονται πάλι. Αρχίζω να σκέφτομαι ξανά την κατάσταση στην οποία βρίσκομαι.
Σέρνομαι μέχρι τον αεραγωγό. ‘‘Είναι κανείς εκεί?’’, ρωτάω.

‘‘Γεια σου’’, ακούω να μου απαντάει η γνώριμη πλέον φωνή.

‘‘Ποιος είσαι?’’, ξαναρωτάω.

‘‘Σου άρεσε το φαγητό?’’, ήταν η απάντηση που πήρα.

Δεν έχω όρεξη για παιχνίδια. Θέλω απαντήσεις.

‘‘ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ? ΒΓΑΛΕ ΜΕ ΑΠΟ ΕΔΩ!’’

‘‘Θα βγεις πολύ σύντομα. Αλλά πρώτα πρέπει να σιγουρευτούμε ότι είσαι υγιής’’.

Γιατί τι στον πούτσο είμαι? Πειραματόζωο? Νιώθω αρκετά υγιής. Θέλω απαντήσεις, να μάθω που βρίσκομαι και το βασικότερο, θέλω την ελευθερία μου.

‘‘ΒΓΑΛΕ ΜΕ ΕΞΩ ΡΕ ΜΠΑΣΤΑΡΔΕ!’’.

Καμιά απάντηση. Η φωνή είχε χαθεί. Φώναξα και πάλι, αλλά δεν είχε νόημα. Είμαι μόνος.

Για τις επόμενες ώρες συνέχιζα να ψάχνω για μια έξοδο χωρίς φυσικά να βρω κάτι. Κάποια στιγμή ένιωσα την ανάγκη να πάω στην τουαλέτα, αλλά δεν υπάρχει τουαλέτα εδώ μέσα. Το φώναξα μάλιστα αλλά δεν πήρα απάντηση. Το να πάω σε μια γωνία και απλά να κάνω την ανάγκη μου το θεώρησα ταπεινωτικό. Πόσο μάλλον από τη στιγμή που με βλέπουν. Αν με βλέπουν. Κάτι μου λέει πάντως ότι με βλέπουν. Συνέχεια.

Τελικά πέφτω πάλι στο πάτωμα με τα χέρια στο πρόσωπο, προσπαθώντας να συγκρατήσω τους λυγμούς μου. Ουρλιάζω, τσιρίζω, κλαίω ώσπου εντελώς εξουθενωμένος κλείνω τα μάτια και κοιμάμαι.

Και τότε συνέβη κάτι πολύ παράξενο. Ονειρεύομαι. Βλέπω ότι πετάω. Βλέπω δέντρα, ποτάμια, το φως του ήλιου. Νιώθω μια παράξενη γεύση στο στόμα μου και ένα τσίμπημα στο στομάχι μου.

Ξυπνάω πίσω στη φυλακή μου. Ακόμα νιώθω το στομάχι μου να πονάει. Το πιάνω και διαπιστώνω κάτι παράξενο. Σηκώνω το κεφάλι μου και βλέπω να εξέχει μια ουλή. Τι σκατά είναι αυτό? Το ίδιο ακριβώς έχω και στο μάγουλο. Με πιάνει σοκ, νευριάζω. Παίζουν μαζί μου. Περιμένουν να κοιμηθώ και αρχίζουν τα παιχνίδια. Κοιτάζω τους τοίχους γύρω μου και ουρλιάζω. Θέλω να τελειώνω με όλο αυτό.

‘‘Καλά είσαι?’’, ακούω τη γνώριμη φωνή.

‘‘ΜΕ ΠΕΤΣΟΚΟΨΕΣ ΓΑΜΗΜΕΝΕ! ΤΙ ΣΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ ΜΟΥ ΚΑΝΑΤΕ!?’’. Χτυπάω τον αεραγωγό με όλη μου τη δύναμη. Θα τον σπάσω! Θα βγω από εδώ μέσα, θα τους βρω και θα τους ΚΑΝΩ να μου δώσουν απαντήσεις! Χτυπάω ξανά και ξανά και ξανά. Το χέρι μου πονάει απίστευτα. Νομίζω ότι το έχω σπάσει. Δεν με νοιάζει, συνεχίζω να χτυπάω τον αεραγωγό με μανία ουρλιάζοντας.

‘‘Ηρέμησε σε παρακαλώ. Σου ζητάω συγνώμη γι αυτό που συνέβη. Σύντομα θα γίνεις καλά’’.

Αρνούμαι να απαντήσω. Τον αγνοώ, όπως αυτός αγνόησε εμένα. ΝΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΓΑΜΗΘΕΙ! Δεν φαίνεται να τον νοιάζει άλλωστε αν θα απαντήσω. Δε νοιάζεται για μένα. Κανείς δε νοιάζεται. Είμαι ένα αγρίμι. Ένα πειραματόζωο. Ένα παιχνίδι.

‘‘Μην εξάπτεσαι. Τα πράγματα θα καλυτερέψουν. Στο υπόσχομαι’’, ήταν τα τελευταία λόγια του πριν χαθεί πάλι.

Έκατσα στο σκληρό στρώμα που υπήρχε στο πάτωμα κοιτάζοντας το χέρι μου. Ο πόνος είναι ανυπόφορος. Τα κόκκαλα εξέχουν παραμορφωμένα προς διάφορες κατευθύνσεις. Την έχω γαμήσει. Αδυνατώ να πιστέψω αυτό που έκανα στον εαυτό μου. Ο αεραγωγός δεν υπήρχε περίπτωση να σπάσει ή να ανοίξει ό,τι κι αν έκανα. Είμαι παγιδευμένος και δεν πρόκειται να πάω πουθενά. Έτσι είναι. Και καθώς ο λογισμός μου άρχισε να τρέχει καταλήγω στο εξής παράδοξο: δεν ήθελα πια να πάω τουαλέτα…

Πριν αποκοιμηθώ με είχε πιάσει ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ αυτή η επιθυμία. Αλλά τώρα είχε χαθεί. Με άνοιξαν για να μου βγάλουν το σκατό?! Για ποιο λόγο? Τι στον πούτσο συνέβη? Το σκεφτόμουν για ώρες όλο αυτό προσπαθώντας να βρω κάποια λογική εξήγηση. Τα πάντα πέρασαν από το μυαλό μου, αλλά τίποτα που να μπορεί να εξηγηθεί με λογικό τρόπο. Έχω αρχίσει και τρελαίνομαι. Τα παρατάω. Δέχομαι τα πράγματα όπως είναι. Δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς.

Και ο χρόνος κυλάει. Ξυπνάω, φωνάζω, ουρλιάζω, κλαίω. Βρίσκω φαγητό, τρώω. Η φωνή που και που μου μιλάει, λέγοντας μου διάφορες ακαταλαβίστικες πίπες αλλά πλέον δε νοιάζομαι για τίποτα, ούτε κάνω τον κόπο να αναρωτηθώ. Και κοιμάμαι πάλι. Κάποιες φορές ονειρεύομαι. Καλά και κακά όνειρα. Μερικές φορές βλέπω ότι οι τοίχοι γύρω μου με πλησιάζουν, ώσπου στο τέλος με συνθλίβουν και νιώθω τα κόκκαλα μου να σπάνε. Ξυπνάω τρομαγμένος, οργισμένος. Σκέφτομαι ότι πρέπει να φύγω από εδώ μέσα. Και ΘΑ φύγω.

Μια φορά ξύπνησα με έναν απίστευτο πόνο σε όλο μου το σώμα. Βρήκα μια καινούρια ουλή στο στήθος μου και άλλη μια στο κεφάλι μου. Τα σημάδια έχουν γίνει κομμάτι του εαυτού μου πλέον. Το έχω συνηθίσει. Αν και αυτή η ουλή στο στήθος είναι μεγαλύτερη από τις υπόλοιπες και πονάει περισσότερο. Ωστόσο η μέρα μου επεφύλασσε μια απίστευτη έκπληξη…

ΤΕΛΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΜΕΡΟΥΣ

About Darthlama

Πνευματικός και πολιτικός ηγέτης της εξόριστης κυβέρνησης του Θιβέτ.