experiment_gone_wrong3_by_elisanth-d4vt8u0

 

ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΔΙΗΓΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΜΙΑΣ ΣΥΝΤΟΜΗΣ ΚΑΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΠΟΥ

ΒΡΗΚΑ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΚΑΙ ΘΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΕΙ ΣΕ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΣΥΝΕΧΕΙΕΣ

ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ

Ανοίγω τα μάτια μου.

Έχει πάρα πολύ φως. Που βρίσκομαι? Στη φυλακή? Στο νοσοκομείο? Βρίσκομαι περικυκλωμένος από τέσσερις τοίχους. Υπάρχει ένα στρώμα στο πάτωμα και ένα τετράγωνο άνοιγμα, καλυμμένο με σχάρα, σαν αεραγωγός. Ωστόσο δεν βλέπω πουθενά πόρτα. Τι είναι αυτό το μέρος? Και πως βρέθηκα εδώ?

Προσπαθώ να σκεφτώ… Τι συνέβη? Προσπαθώ να θυμηθώ… Τι έκανα χτες το βράδυ? Που ήμουν? Γαμώτο!! Δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτα! Τι σκατά? Είναι κάποιο πείραμα όλο αυτό? Δεν μπορώ να θυμηθώ ούτε το όνομα μου!! Ποιος είμαι?

ΠΕΡΙΜΕΝΕ! Κοίτα γύρω σου, ηλίθιε! Είσαι κλειδωμένος μέσα σε ένα λευκό δωμάτιο. Είναι κάποιο δωμάτιο ψυχιατρείου. Αυτό είναι! Είμαι τρελός! Ήμουν τρελός, βασικά. Άραγε έχω θεραπευτεί? Μπορώ να φύγω?

Σηκώνομαι όρθιος. Αρχίζω να κοιτάζω το σώμα μου, να με αγγίζω. Είμαι γυμνός. Επίσης είμαι πεντακάθαρος το ίδιο και το δωμάτιο γύρω μου. Όλα λευκά και καθαρά. Είναι πολύ φωτεινά εδώ μέσα.

‘‘Είναι κανείς εδώ? Χρειάζομαι βοήθεια!’’, φωνάζω. Καμιά απάντηση.

‘‘Με ακούει κανείς?’’.

Αρχίζω να περπατάω γύρω-γύρω ψιλαφίζοντας με τα δάχτυλα τον τοίχο. Που είναι η πόρτα? Τι στον πούτσο? ΠΡΕΠΕΙ να υπάρχει μια πόρτα! Τίποτα. Συμπαγείς, λείοι τοίχοι.

Σε τρελάδικο είμαι? Μου μοιάζει αρκετά σουρεαλιστικό όλο αυτό. Που σκατά είμαι? Και γιατί δεν μπορώ να θυμηθώ ούτε το όνομα μου?

‘‘Επιτέλους ξύπνησες, ε?’’, ακούω να μου λέει μια γέρικη φωνή από τον αεραγωγό. Τρέχω αμέσως από πάνω εκστασιασμένος!

‘‘ΝΑΙ! Εσύ ποιος είσαι? Τι συμβαίνει? Που βρίσκομαι?’’, φώναξα με ενθουσιασμό. Κοιτούσα μέσα στον αεραγωγό αλλά το μόνο που έβλεπα ήταν απόλυτο σκοτάδι.

‘‘Δεν θυμάσαι τίποτα, ε?’’, με ρώτησε.

‘‘Όχι δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτα από ότι συνέβη πριν ξυπνήσω εδώ’’.

‘‘Δεν πειράζει’’, μου λέει με μια γελαστή χροιά στη φωνή του. ‘‘Θα τα πας περίφημα’’.

Ε? Τι εννοεί? Έχει αρχίζει και με κουράζει όλο αυτό. Θέλω να μάθω.

‘‘Σε παρακαλώ’’, του λέω, ‘‘τι συμβαίνει? Ποιος είσαι εσύ? Και ποιος είμαι εγώ?’’.

Σιωπή.

‘‘ΠΕΣ ΜΟΥ!!’’, ουρλιάζω κι ακούω μόνο τον αντίλαλο μου στον αεραγωγό.

Πρέπει να έχουν περάσει πολλές ώρες. Κάθομαι ολομόναχος εγώ και οι σκέψεις μου. Προσπαθώ σκληρά να αγγίξω με τα ακροδάχτυλα του μυαλού μου τις πιο απόμακρες και σκοτεινές γωνίες του υποσυνείδητου μου, να μάθω ποιος είμαι. Όλα αυτά μου φαίνονται τόσο εξωπραγματικά. Ξένα. Δεν ξέρω γιατί, ίσως επειδή δεν έχω κάποια ανάμνηση της ζωής μου για να κάνω τη σύγκριση, αλλά ξέρω ότι θέλω να βγω από εδώ μέσα. Πρέπει να βγω από εδώ μέσα.

Περπατάω πάλι γύρω-γύρω στο δωμάτιο, ψιλαφίζοντας το κάθε εκατοστό του τοίχου για μια ένδειξη εξόδου. Δεν μπορεί, ΚΑΤΙ πρέπει να υπάρχει. Δεν γίνεται να έχτισαν αυτό το μέρος γύρω μου! Αλλά δεν βρίσκω τίποτα. Γιατί? Περνάνε οι ώρες χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Αρχίζω να φωνάζω βοήθεια. Να ουρλιάζω. Ο λαιμός μου πονάει, κλείνει. Και πάλι τίποτα. Εάν κάποιος ακούει, εάν εκείνος ο τύπος είναι κάπου εκεί έξω, δεν πρόκειται να απαντήσει. Εξαντλημένος πέφτω στο πάτωμα. Τα μάτια μου κλείνουν. Σκοτάδι.

ΤΕΛΟΣ ΠΡΩΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ

 

 

About Darthlama

Πνευματικός και πολιτικός ηγέτης της εξόριστης κυβέρνησης του Θιβέτ.